Η μακαρονάδα. Λέγεται έτσι επειδή μπορεί να παρασκευαστεί με μεγάλη ταχύτητα και χωρίς να απαιτούνται μαγειρικές γνώσεις. Αυτή η ευκολία εξυπηρετεί τις πουτάνες, λέει, οι οποίες, εκτός από πολυάσχολες, είναι, στη μαγειρική τουλάχιστον, ανεπρόκοπες και ακαμάτρες, όπως θα έλεγε και η Μαλβίνα.
Η μακαρονάδα ως «μακαρονάδα» είναι πολύ νόστιμο αλλά «παιδικό» (κι ως ωσεκτουτού αντισέξ) φαγητό κι ας είναι το φαγητό της πουτάνας -είναι μάλλον η αντισέξ πλευρά της). Μπορεί όμως να καταστεί πολύ δήθεν και γκουρμέ αν την περιποιθούμε (τη μακαρονάδα) αναλόγως και βάλουμε μέσα κάτι άλλο εκτός από τυρί, ντομάτα ή κιμά.
- Α ρε τυχερέ, έχεις και τη Λίτσα να σου μαγειρεύει, τι να πουν οι καημένοι οι φίλοι σου τα μπακούρια... Μη μιλάς καθόλου.
- Ναι καλά, το φαγητό της πουτάνας τρώω κάθε μέρα ο μίζερος. Μακαρόνια, μακαρόνια, μακαρόνια, έχω γαμηθεί στο ζυμαρικό.
- Τουλάχιστον γαμείς και τίποτα;
- Ε, που λέει ο λόγος.
- Μεγάλε, μάλλον έχει πιάσει γκόμενο και σε ξεπετάει.
- Α την πουτάνα, λές;
9 comments
poniroskylo
Υπάρχει βεβαίως και η γνωστή Ναπολιτάνικη συνταγή spaghetti alla puttanesca - κυριολεκτικά, δηλαδή, η μακαρονάδα της πουτάνας. Είναι με σάλτσα ντομάτα η οποία γίνεται με ελαιόλαδο, σκόρδο, ξερές καυτερές πιπερίτσες, κάπαρη και αντσούγιες.
iron
σωστό. και ξέχασα να είπω πως το «φαγητό της πουτάνας» δεν το έβγαλα από το μυαλό μου, έτσι το λένε οι ιταλιάνοι
poniroskylo
... και ελιές ... ξέχασα τις ελιές προηγουμένως ...
vikar
Ένα εχω να πώ: η πουτανέσκα είναι και γαμώ τις μακαρονάδες.
HODJAS
Μπορεί όμως και να προέρχεται απο την παλιά συνήθεια των ξενύχτηδων, να τρώνε μακαρονάδα κι όχι πατσά (τουρκομερίτικη σκεμπέ σούπα), που κατέστη πανελλήνιο φαινόμενο μόλις πρόσφατα (καμιά 20ριά χρόνια).
Στα παλιά μπουζουκτσήδικα της Πάτρας, αλλά και μέχρι πριν 20 χρόνια σε πολλά κωλάδικα της Αθήνας, μόλις τζάγανε οι πελάτες, τα κορίτσια έτρωγαν μακαρονάδα μές στο μαγαζί, κατά το χάραμα.
Θα ήταν ωραίο ν' αναβίωνε η συνήθεια (σπαγγετάτα με 1-2 ευρώπουλα-εφημερίδα-τσιγάρα και ύπνο ή λούτσο).
Ο «πατσάς-βραστό καθ' εκάστην», ήταν δεδομένος στην Β. Ελλάδα (π.χ. Σαλονίκη κοντά στο Προξενείο-σήμερα γαμεί το παρά 5 κι ένα άλλο στην Καλαμαριά), ενώ στην Αθήνα-Πειραιά ήταν περιορισμένος και στην ιταλοκρατούμενη Πάτρα άγνωστος.
Στην Αθήνα π.χ. είχε της Αγοράς, του Ασλανίδη, το Αυτόφωρο, ένα στην Αχαρνών και μια αλυσίδα (πως τη λέγανε δεν θυμάμαι τώρα) που είχε ΕΝΑ υποκατάστημα στον Πειραιά και κάτι ελάχιστα πεθαμενατζήδικα στα προάστια.
Στο Ηράκλειο υπήρχε και θα υπάρχει η πατσο-παράδοση, με πρώτον και καλύτερον το Νικολούδη στο Θέρισο.
Οι συνθήκες αλλάζουν και τώρα μπήκε και το «βρώμικο» στο διαιτολόγιο των ξενύχτηδων (Μαβίλη, Πλ. Βραζιλίας, Ευτυχίδου-έκλεισε κλπ) κι αντίστοιχα στην Πάτρα τα 24/7 σαντουιτσάδικα Tweety στο λιμάνι και το Mangiare στα Ψηλαλώνια κ.α. (στη Σαλόνικα η Ναυαρίνου διανυκτερεύει απο αιώνων).
Άλλωστε, εν Αλβιόνι ο συντηρητικότατος Portillo, ομολόγησε προ 20ετίας με κάποια θυμηδία ωστόσο, οτι πλέον το εθνικό φαΐ των Εγκλέζων είναι το ινδικό chicken tikka masala και όχι τα fish & chips...
xalikoutis
Στα δε Χανιά οι επιλογές ήταν μέχρι προσφάτως πολύ περιορισμένες, η εξής μία: βραστό (προβατίνα και σπανιότερα αίγα βραστή) στα μαγέρικα της Δημοτικής Αγοράς...
iron
πράγματι χότζαμ', για ένα φεγγάρι -το πάλαι ποτέ- που δούλευα σε κλαμπάκι, όταν έκλεινε μαζευόμασταν και τρώγαμε μακαρονάδες... Επίσης περί το 1985 στη Μύκονο υπήρχε το περίφημο Pigeon, ένα άφτερ (2-5 πμ ήταν το άφτερ εκείνα τα χρόνια...) το οποίο σέρβιρε μακαρονάδες.
πάντως και το απλό τυράκι κάνει δουλειά, αν δεν βρεις τίποτ' άλλο μετά το ξενύχτι και τα πιώματα. Και, εννοείται, τα παγωμένα αποφάγια στο ψυγείο.
knasos
Βικαρ μαζί σου 200%. Βέβαια τα λέμε εκ του ασφαλούς γιατί το φύλο μας δεν παρεξηγειται όταν την παραγγελνει.
HODJAS
Α! Η αλυσίδα λέγονταν «Ο Σαλονικιός»...