Εις αυτά όλα προσθέσατε και ωρισμένα άλλα αντικείμενα απηγορευμένα υπό του κανονισμού, τα οποία είτε κατώρθωσε να κατασκευάση ο κατάδικος εκ του μηδενός, με απίστευτον δεξιοτεχνίαν και εφευρετικότητα, είτε κατώρθωσε να τα “περάση” μέσα εις την “ψειρού” με δόλους που θα εζήλευε και αυτός ο πολυμήχανος Οδυσσεύς (μερικούς των οποίων θα τύχη να αναφέρω αλλού), προσθέσατε λέγω κανένα “Θανάση, κανένα “γοργόν”, κανένα “τραβηχτό”, προσθέσατε τον απαραίτητο “πιτσάκο”, κανένα τυχόν μικροσκοπικό “μπαγλαμαδάκι”, αντικείμενα τέλος των οποίων η κατοχή είναι ένας διαρκής κίνδυνος, σωστή σπάθη του Δαμοκλέους επί της κεφαλής του καταδίκου, των οποίων η απόκρυψις απαιτεί προσοχήν, διορατικότητα, ακατάπαυστον επαγρύπνησιν, και θα έχετε πάνω κάτω μίαν εικόνα του όλου νοικοκυριού, αν δεν έχετε ξεχάσει εν τω μεταξύ και τα λίγα άθλια “τσαμασίρια” (Πέτρος Πικρός).