My little yellow friend
Βλ. επίσης τσιμούχα.
Βάλε έκο, βάλε έκο!
Μιαπουταναφερες Hank και σε ευχαριστούμε, το «Γραφικά είναι τα Άγραφα» είναι ένα είδος γειώσεως αλλά ιδιότροπης, καθώς δεν έχει στόχο να προσγειώσει, να περιορίσει αυτόν που ξεφεύγει, αλλά το αντίθετο, να απελευθερώσει τον εγκλωβισμένο. Αφού το απογείωση είναι πιασμένο θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι μια αντιγείωση, ας τον τρελό στην τρέλα του, από τρελό και γραφικό μαθαίνεις την αλήθεια. Όπως άλλωστε παρατηράς, τον γραφικό όταν τον πρωτοεπισημάνουν στην οζονόσφαιρα τον τραβάνε στη γη, αλλά αν επιβεβαιωθεί, τον κρατάνε αέναα σε τροχιά. Για να μην παραξηγηθούμε όμως, ότι είμαστε γραφικοί υπερασπιστές των γραφικών, ενόψει ευρωεκλογών το νέο κόμμα που κυοφορείται στο σλανγκ θα κατέβει με κεντρικό σύνθημα στηρίζουμε την ουτοπία, ελέγχουμε τη χίμαιρα.
και αυτο μ αρεσε ;) Εισαι ταλεντο ρε Καλαπόδα..
ααα τον τρελό...χρησιμη ατακα
ατακάρααα
Υ.Υ.Υ.Γ.: Μια περίπτωση ακόμη για τα γράδα είναι ότι ίσως ο άνθρωπος που κάνει τη μέτρηση χρησιμοποιεί αλκοολόμετρο Cartier, το οποίο χρησιμοποιεί λογαριθμική εμπειρική κλίμακα και δεν έχει καμία σχέση με τους αλκοολικούς βαθμούς. Παραθέτω σχετικό ανάγνωσμα:
http://2ekfe.ira.sch.gr/downloads/labs/org_erg/pyknometra.pdf
Παρανοήσατε το ιταλικό λεγόμενο (δεν το έχουν πολυγράψει και σωστά στο πρωτότυπο, δυστυχώς).
Οι αλκοολικοί βαθμοί είναι αποτέλεσμα της επί τοις εκατόν τιτλοδότησης του όγκου αιθανόλης στον όγκο του διαλύματος, δηλαδή 40% vol. (βαθμοί) = 40 ml αιθανόλης ανά 100 ml ποτού.
Για να προκύψει η βάρος κατ' όγκον τιτλοδότηση, λοιπόν, μπορούμε να πολλαπλασιάσουμε με την πυκνότητα της αλκοόλης, που προσεγγιστικά ισούται με 0,8 g/ml (!), οπότε αντίστοιχα ο τίτλος ενός ποτού 40 βαθμώνα σε γράδα ισούται με 40% vol. × 0,8 g/ml. = 32 gradi alcoolici (πληθυντικός της ιταλικής αρσενικής έκφρασης).
Η αιθανόλη έχει πυκνότητα 0,78924 g/l στους 20°C, για την ακρίβεια, και από αυτό προκύπτει ότι 400 ml σε ένα λίτρο αντιστοιχούν σε 315,696 g αλκοόλ (περίπου 320g), οπότε σε εκατοστιαία περιεκτικότητα το 320/1000 = 32% = 32 gradi ή 32 γράδα. (Η λέξη έγινε ουδέτερη ελληνιστί.)
Υ.Γ.: Η λέξη «γρα» είναι παραλλαγή του «γραία» (το δικό μας γνωστότερο «γριά») και απαντάται και ο τύπος «γραι» σε άλλες περιοχές.
Ψαγμένος!! Thanks!!
Ένα συνηθισμένο τερτίπι είναι ότι πρώτα αποκαλούν κάποιον γραφικό, και μετά αν τυχόν αποδειχθεί ότι ο γραφικός είχε δίκιο στην γραφικότητά του, τον αποκαλούν πεφτοσυννεφάκια, τ. ντάξ εννοείται ότι έχεις δίκιο, αλλά αυτό που λες είναι τετριμμένο.
Ρομαντικό.
Από τήν πόρτα σου περνώ βήχω καί ξεροβήχω κι άν δέ μ'ανοίξεις νά σέ δώ σού κατουρώ τόν τοίχο...Καλό;;
Εγώ τό ξέρω ως εξής:Από τήν πόλη έρχομαι καί στήν κορφή κανέλλα,άνοιξε τό μπαστούνι σου νά μή βραχεί η ομπρέλα..τέλειος παραλογισμός δηλαδή.
Πήγε καί στά βόδι-λάϊν η βουβάλα γιά ν'αδυνατίσει αλλά τίποτα..αποτέλεσμα μηδέν.
κούσαλο [αλλά και κούσιαλο] και στο Απόκουρο (ορεινή Τριχωνίδα)
Ο Σ. Θεοδωράκης είναι μια υποκατηγορία του καλησπεράκια από μόνος του.
Για όψιμες μαθήτριες προσφέρεται η Έφη Θώδη.
«Με έχουν ρωτήσει πολλές φορές για ποιό λόγο προτιμώ το ''πλοκ'' από το σωστό ''μπλοκ''. Τους απαντώ: διότι το ''πλοκ'' κάνει πιο πρόστυχο. Είναι πιο κοντά στο ''πλουτς'' or whatever, τον ήχο που κάνει η τσαπού όταν μπαινοβγαίνει σε υγραμένο μουνίον».
(σχόλιο επιφανούς σλάνγκου για πλοκ)
Σηματάς ορόζεται και ως ο υπέυθυνος στα ψυγεία- αποθήκες που συντονίζει τους λαϊκής βάσεως νοοτροπίας και καθημερινότητας Νταλικέρηδες.
Μπορούμε να τον συναντήσουμε και σε Parking φορτηγών και Λιμένες Εμπορικού περιεχομένου.
ΠΩΛΕΙΤΕ ΤΡΑΚΤΕΡ MASSEY FERGUSON 37HP MONTELO 1974
Ετσaight!
Ρογήρος.
Δεν είναι τουλάχιστον μέηνστρημ βριτ έκφραση. Είναι όμως σίγουρα ιταλι-ά, από το σχεδόν ταυτόσημο con la puzza sotto il naso = «με τη μπόχα κάτω απ' τη μύτη», δηλ. με μια μόνιμη ξινούρα στη μάπα (ζνομπαρία).
Ετσά.
On.
O σηματάς ή σηματατζής είναι και ένα ιδιαίτερο σινάφι της δικηγορίας αναφανδ-όν φασ-όν υποθέσε-ων, δηλ. ασχολείται σχεδ-όν αποκλειστικά με (εμπορικά σήματα/διακριτικούς τίτλους και εκδικάζει ένδικα βοηθήματα για την προσβολή παρεμφερ-ών σημάτ-ων των πελατ-ών του - inter alia τινά), όπως ο διαδρομιστής με τα ποινικά του ποδαριού (καταδικασμένοι απο χέρι), ο προσημειωσάκιας με τις τράπεζες (όταν πάλαι ποτέ δένανε τους σκύλους με τα λουκάνικα και δίνονταν αβέρτα τα δάνεια), ο λαμαρινάς με τα τροχαία (υλικαί ζημίαι-τραυματισμοί), ο διαταγοπληρωμάς (τώρα κυνηγάνε οι τράπεζες τον κοσμάκη για τα δάνεια που-κακώς-δίνανε), αυτός που κάνει αλλοδαπούς (συνήθως κονομάει της παναγιάς τα μάτια απ' τους φουκαράδες και τους βρίζει κι απο πάνω), ο συμβολαιάκιας (πάλαι ποτέ είχε άκρες με συμβολεργολάβους), ο υπερχρεωμένος 69-er (Νόμος Κατσέλη 3869-κι όσο αντέξει) κτλ.
Off.
Hispanic clarinet bride
Δεν έχω ακούσει κάτι. Το he has his head up his ass σίγουρα δεν μετράει. Μπας και είναι βρεταννικούρα; Χότζας ακούει;
Εξαιρετικό, έστω κι αν το ανέβασες μια μέρα αργά.
Και κάτι ακόμα για τα ποδανά. Πολύ κοντινός κώδικας στην αμερική είναι τα λεγόμενα πίγκ λάτιν (pig latin, «γουρουνολατινικά» σε φάση), οπου ο βασικός κανόνας είναι: (α) ο πρώτος φθόγγος πάει στο τέλος, και κατόπιν (β) του κοτσάρεις ένα /εϊ/ αν ο φθόγγος είναι σύμφωνο ή ένα /γουεϊ/ αν είναι φωνήεν. Πιχί: cunt -> untcay (Aunt Kay...), elephant -> lephanteway.
Ο αμερικανάκος που μου τά 'π' αυτά, λέει οτι μόνο τα μικρά μιλάνε πίγκ λάτιν, κι' οτι δέν πρόκειται για κάνα φοβερό κώδικα της αργκό, με συνδηλώσεις παρανομίας ξερωγώ και δέ συμμαζεύεται, κι' η Γουικιπίντια λίγο-πολύ συμφωνεί.
Γειά σου ρε χαλικού.
Το γραφικός ως μομφή, με την έννοια του «γελοία αφελούς» λίγο-πολύ και του «αιθεροβάμονα», νομίζω οτι άρχισα να το ακούω τη δεκαετία του Ενενήντα στο σχολείο ακόμα. Πραγματικά ύπουλη χρήση, που έχει εδραιωθεί για τα καλά.